کمک به نیازمندان

امام جواد علیه‌السلام با جمعی از بنی‌هاشم از کوچه‌های مدینه می‌گذشتند. در محله‌ای کودکان مشغول بازی بودند. با دیدن حضرت همگی با نهایت احترام به حضور ایشان سلام و عرض ارادت کردند، به استثنای کودک فقیری که به علت فقر، لباس مناسبی نداشت و به خدمت امام نیامد و زیر لب کلمات ناشایستی می‌گفت. همراهان تصور کردند آن حضرت از رفتار آن کودک ناراحت شده و به او بی‌اعتنایی خواهند فرمود. اما ایشان نزد آن کودک رفتند و او را مشمول لطف و محبت و نوازش خودشان قرار دادند و فرمودند: «برای ما خانواده، فقر و غنا اهمیت ندارد. شخصیت شما برایمان مهم است». سپس دستور دادند یک دست لباس زیبا و کتاب و دفتر برای رفتن به مکتب و مدرسه به آن کودک بدهند. علاوه بر آن، برای ادامۀ تحصیل کیسه‌ای از سکه‌ها به او عنایت فرمودند. آن کودک بسیار خوشحال و مسرور شد و گفت: «تا زنده‌ام خدمت‌گزار این خانوادۀ محترم خواهم بود».

او به علت فقر به مکتب نرفته بود، اما با لطف و کرم امام جواد علیه‌السلام از دانشمندان برجستۀ مدینه شد. قرآن مجید در آیات بسیاری به انفاق و رسیدگی به نیازمندان امر کرده و یک سوره از آن کتاب مقدس را به مقام والای اهل بیت عصمت و طهارت در انفاق و رسیدگی به زیردستان اختصاص داده است: «وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَ أَسِيراً؛^۱ و غذا را در عین دوست‌داشتنش به مسکین و یتیم و اسیر انفاق می‌کنند».

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «خوشا به حال کسی که به بندگان خدا نیکی، و برای آخرت خود ذخیره کند».^۲

اللهم وفقنا لما تحب و ترضی.