داستان ۲۶۵ از ۳۱۳ · صفحهٔ ۴۷۶ چاپی
مرجع تقلید وارسته
آیتالله اصفهانی روحانی اعزامی به هند را که او را اعلم نمیدانست همچنان با اجازهنامه گسیل میکند و میفرماید هدف تبلیغ دین است نه تبلیغ شخصیت خودش.
آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی، در سالهای ۱۲۸۴-۱۳۶۵ ه.ق. از مراجع تقلید بینظیر و بلامنازع مقیم نجف اشرف بود. جمعی از هندوستان خدمت آقا آمدند و شخصی را برای سرپرستی شیعیان آن دیار از ایشان درخواست کردند. آقا یکی از طلاب فاضل را فرا خواندند و اجازهنامۀ مفصلی در علم و دانش و فقه او نوشتند و در ادامۀ نامه از شیعیان آن سامان خواستند وجود این عالم بزرگوار را مغتنم بشمرند. نامه را به دست روحانی دادند. آن روحانی متن اجازه را خواند. سپس به ایشان رو کرد و گفت: «آقا، من از جانب شما به بلاد هند میروم، اما اگر از من مسئلۀ مرجع تقلید را بپرسند من دیگری را برای مرجعیت معرفی میکنم، زیرا شما را اعلم نمیدانم!» آقا با کمال متانت فرمودند: «من شما را برای تبلیغ فرهنگ نماز و حلال و حرام خدا به هندوستان میفرستم، نه برای تبلیغ شخصیت و مرجعیت خودم!»
در این ماجرا، هم صداقت روحانی اعزامی مشخص است و هم بزرگواری و فقدان هوای نفس و خودبزرگبیننبودن آیتالله اصفهانی و شرح صدر ایشان. رضوان خدا بر او باد!
امام حسن عسکری علیهالسلام میفرمایند چهار ویژگی باید در مجتهد مرجع تقلید وجود داشته باشد. بدون این چهار خصیصه هیچ مجتهدی صلاحیت مرجعیت تقلید ندارد: ۱. خویشتنداری؛ ۲. مخالفت با هوای نفس و خودخواهی؛ ۳. محافظت و نگهبانی از دین راستین؛ 4. اطاعت و پیروی بیقید و شرط از ذات مقدس پروردگار.۱
اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا.
منابع
- مأخذ در نسخهٔ اصلی مشخص نشده است بازگشت به متن ↑