اثر لقمۀ حرام

حاج‌شیخ عباس قمی می‌گوید سفری به همدان رفتم و بر شخص معتمدی وارد شدم. شبی به من گفت: «امشب، شام در منزل دوستان مهمانم. دلم می‌خواهد خدمت شما باشم. با هم برویم». من امتناع کردم. گفت: «آقا اگر شما همراهم بیایید آبرویم بیشتر می‌شود و برایم خوب است». با هم رفتیم. شام آوردند و خوردیم. بعد از شام به منزل برگشتیم. صبح برخلاف هر شب که با کمال راحتی برای نماز شب برمی‌خاستم، وقتی از خواب بیدار شدم نزدیک طلوع آفتاب بود و نزدیک بود نماز صبحم قضا شود. بسیار ناراحت شدم. یک عمر زحمت کشیده بودم که نماز شبم ترک نشود، ولی حالا چطور شده است که نماز صبحم نزدیک بود قضا شود!

با عجله برخاستم و با ناراحتی وضو گرفتم و نماز صبح را خواندم تا قضا نشود. بعد به فکر افتادم که چرا این‌طور شد. این قضیه برایم مصیبتی شد. گفتم شاید بر اثر شام دیشب بوده است. غیر از این توجیه دیگری نداشتم. صاحب‌خانه آمد. به او گفتم: «صاحب منزلی که دیشب به مهمانی رفتیم چه‌کاره بود؟» قدری تأمل کرد و گفت: «ایشان از سرمایه‌داران بزرگ همدان است و به مشکلات مالی مردم هم رسیدگی می‌کند». من متوجه نشدم و پرسیدم: «منظور از مشکلات مردم چیست که ایشان به آن رسیدگی می‌کند؟» گفت: «هر کس بدهی داشته باشد یا مبلغی نیاز داشته باشد ایشان با سود و منفعت مختصری کارگشایی می‌کند» من بسیار ناراحت شدم. گفتم: «عجب! مرا به خانۀ فردی رباخوار بردی و سر سفرۀ او نشاندی؟ چرا این کار را کردی؟ به من خدمت کردی؟ این مهمان‌نوازی بود؟»

محدث قمی می‌گوید اثر این غذا چنان بود که تا چندین شب نمی‌توانستم خوب برای نماز شب برخیزم و تا حدود چهل شب موفق نشدم آن‌گونه که باید نماز شب را انجام دهم.

به ما توصیه کرده‌اند اگر می‌خواهیم صالح‌العمل باشیم غذایمان را پاک کنیم، اما متأسفانه هیچ توجهی به این موضوع نداریم و دائم در آلوده‌کردنش می‌کوشیم. رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «خوردن غذایی که از پول حرام تهیه شده باشد ایمان را از انسان سلب می‌کند».^۱