حضرت موسی علیه‌السلام و مرد سخن‌چین

در زمان حضرت موسی علیه‌السلام خشک‌سالی و قحطی آب و باران شد. تمام زراعت‌ها خشک شد و باغ‌ها و گلستان‌ها پژمرده و افسرده شدند. حضرت موسی علیه‌السلام با هفتاد هزار نفر از بنی‌اسرائیل به بیابان و صحرا رفتند و برای نزول باران مراسم دعا و نیایش انجام دادند، ولی هیچ اتفاقی نیفتاد و قطره‌ای باران نبارید. حضرت موسی علیه‌السلام شگفت‌زده شد و در مقام مناجات علت مستجاب‌نشدن دعاهایشان را پرسید. از جانب خدا فرمانی آمد که در میانتان فرد سخن‌چینی هست. به خاطر او دعاهایتان مستجاب نخواهد شد. حضرت موسی علیه‌السلام عرض کرد: «پروردگارا! او را معرفی کن تا از میان جمع اخراجش کنم». خطاب رسید: «من به سبب سخن‌چینی دعای شما را مستجاب نکرده‌ام، حالا تو می‌خواهی من خودم سخن‌چینی کنم و آبروی یک انسان را ببرم، هرچند گناهکار باشد؟! چنین انتظاری از من نداشته باش».

حضرت موسی علیه‌السلام بر مکان بلندی رفت و گفت: «ای مردم! در میان ما فرد گناهکار و سخن‌چینی هست. به همین دلیل دعاهایمان مستجاب نمی‌شود. من از او می‌خواهم از میان این جمع برود تا دعاهایمان به اجابت برسد و باران رحمت نازل شود». بعد از لحظاتی بدون اینکه فردی از میان جمع خارج شود باران رحمت نازل شد و تمام دشت و صحرا را سیراب و شاداب کرد. حضرت موسی علیه‌السلام در مقام مناجات عرض کرد: «پروردگارا! من کسی را ندیدم که از میان جمع خارج شود، ولی باران نازل شد». خداوند فرمود آن مرد که خود را در آستانۀ بی‌آبرویی دید، فوراً متنبه شد و از گناهانش توبه کرد و گفت: «ای خدای مهربان! ای پوشانندۀ رازها! مرا رسوا نکن! از این به بعد مرتکب این کار زشت و گناه خانمان‌برانداز نخواهم شد». من هم توبه و استغفارش را پذیرفتم و باران رحمتم را بر بندگانم فرو فرستادم.

رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند در قلب هیچ مسلمانی کینه‌توزی وجود ندارد و هیچ مسلمانی سخن‌چینی و فتنه‌انگیزی نمی‌کند. شرورترین و بدترین مردم انسان سخن‌چین است.^۱

خدایا، خداوندا، ما را از فتنه‌انگیزی حفظ فرما! امین.