امام حسن مجتبی علیه‌السلام و نجات‌بخشیدن مردی از دشمنان دیرین

مردی خدمت امام حسن مجتبی علیه‌السلام شرف‌یاب شد و عرض کرد: «دشمنی دارم که مرا رها نمی‌کند. شب‌ و روز برایش تفاوتی ندارد و کوچک‌ و بزرگ نمی‌شناسد. در تمام شبانه‌روز، من‌ و تمام اعضای خانواده‌ام را می‌رنجاند». حضرت فرمودند: «این دشمنت کیست و کجاست؟» عرض کرد: «دشمن من فقر و تهی‌دستی است». امام حسن علیه‌السلام خطاب به کارگزارشان فرمودند: «هرچه موجودی ماست بیاور‌ و تقدیم این دوست محترم ما کن». به روایتی پنجاه هزار درهم آوردند و با احترام به او هدیه دادند. سپس فرمودند: «‌هر وقت‌ و هر ساعتی این دشمن دوباره مزاحم شد شکایتش را به من عرضه کن تا او را از زندگی‌ات دور کنم و نتواند مزاحم شما شود».

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «هرچه خوبی و مهربانی وجود دارد خدا به این فرزندم عنایت فرموده است و به همین دلیل نامش را حسن گذاشته‌ام. او هدیۀ ذات مقدس پروردگار به من است».^۱ در روایات متعددی، به‌خصوص از طریق اهل سنت، از ‌آن حضرت نقل کرده‌اند که بارها رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله اما‌م حسن علیه‌السلام را، که کودکی 3-4 ساله بود، در آغوش می‌گرفت و می‌فرمود: «فَإِنِّي أُحِبُّهُ وَ أُحِبُّ مَنْ يُحِبُّهُ؛^۲ خدایا من او را دوست دارم و هر کسی را هم که او را دوست بدارد دوست دارم».

اللهم اجعلنا من الفائزین المتمسکین بمحبة محمد‌ و‌ آل محمد (صلوات الله علیهم).