ناصرالدین‌شاه‌ و مرد ذغال‌فروش

ناصرالدین‌شاه با کالسکۀ سلطنتی از میدان کهنه عبور می‌کرد. چشمش به ذغال‌فروشی افتاد که فقط یک شلوارک به پا داشت‌ و مشغول جا‌به‌جاکردن کیسه‌های ذغال بود. با بدن برهنۀ سیاه، و سر و صورت عرق‌ریزان و سیاه از گرد‌های ذغال منظرۀ وحشتناکی پیدا کرده بود. شاه از آن هیبت شگفت‌زده شد و از درون کالسکه او را صدا زد. ذغال‌فروش دست به سینه جلو دوید و گفت: «امر بفرمایید!» ناصرالدین‌شاه گفت: «کجا بوده‌ای؟ از کجا آمده‌ای؟ جهنم بوده‌ای؟» ذغال‌فروش زرنگ گفت: «بله قربان». شاه از رفتار او خوشش آمد و گفت: «چه کسانی را در جهنم دیدی؟» گفت: «این‌هایی که در رکاب اعلاحضرت‌اند همه را در جهنم دیدم!» شاه فکری کرد‌ و گفت: «مرا هم آنجا دیدی؟» ذغال‌فروش با خود فکر کرد اگر بگویم دیدم، دستور قتلم صادر می‌شود و اگر بگویم ندیدم، حق مطلب را ادا نکرده‌ام. فکری کرد و گفت: «حقیقتش این است که من تا انتهای جهنم نرفتم! خیلی بزرگ بود!» شاه جایزه‌ای به او داد‌ و گفت: «سر و سامانی به خودت بده و در بهشت زندگی کن!»

حضرت علی علیه‌السلام می‌فرمایند: «اِحْفَظْ رَأْسَكَ مِنْ عَثْرَةِ لِسَانِكَ؛^۱ سرت را از لغزش‌های زبانت حفظ کن».