راست‌گویی و نجات از زندان

حجاج بن یوسف ثقفی، فرماندار ستمکار و معروف کوفه، برای مردم سخنرانی می‌کرد. وقت نماز ظهر شد. مردی از حاضران گفت: «وقت نماز است! به اندازۀ انجام‌دادن فریضۀ ظهر توقف کن تا وظیفۀ بندگی‌مان را انجام دهیم. زمان توقف نمی‌کند و وقت نماز می‌گذرد!» حجاج ناراحت شد‌ و گفت: «او را به سبب این جسارت به زندان بیندازید!» چند روز بعد، بستگانش نزد حجاج رفتند‌ و گفتند: «این شخص مجنون‌ و دیوانه است! بر دیوانه حرجی نیست. او را آزاد فرمایید». حجاج گفت: «اگر در حضور من، خودش به دیوانگی‌اش اقرار کند او را آزاد می‌کنم». زندانی را از ماجرا آگاه کردند. آن مرد گفت: «من دیوانه نیستم‌ و خدا مرا سالم آفریده است. چنین دروغی به خالق‌ و ‌آفریدگارم نسبت نمی‌دهم، حتی اگر تا آخر عمر در زندان بمانم». قضیه را به حجاج گفتند. حجاج گفت: «به سبب صداقت‌ و راستی گفتارش آزادش کنید! راست‌گفتن هم شجاعت و هم رشادت می‌خواهد».

در قرآن مجید و بیش از هزار حدیث از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله و ائمه (صلوات الله علیهم) همگان، بدون قید‌ و شرط، امر به راست‌گویی شده‌اند و پیروزی نهایی‌ و رستگاری حقیقی در راست‌گفتاری‌ و راست‌پنداری دانسته شده است.