استوارترین دست‌گیرۀ نجات

آقای باقری تبریزی، از شاگردان آیت‌الله میلانی و از واعظان و سخنرانان مشهد مقدس، که از معتمدان ایشان بود و در مجالس عزاداری محرم در مجلس ایشان سخنرانی می‌کرد، در توصیف حالات معنوی آیت‌الله میلانی می‌گوید در ایام عاشورا روزی ایشان به من فرمودند: «چهل نفر از جوان‌هایی را که پای منبرتان هستند و به مجالس عزاداری حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام علاقه‌مندند نزد من بیاور». من هم این کار را انجام دادم. وقتی به منزل آیت‌الله میلانی رفتیم فرمودند: «هر کدام از جوان‌ها تک‌تک نزد من بیایند». خطیب می‌گوید هر جوانی که از نزد آیت‌الله باز می‌گشت صورتش پر از اشک بود و گریه می‌کرد. این کار تا 20 نفر به همین صورت انجام گرفت.

من برای اینکه ببینم چه اتفاقی می‌افتد که جوان‌ها گریان از اتاق خارج می‌شوند، وارد اتاق شدم. دیدم آیت‌الله میلانی به جوان‌ها می‌گوید: «آیا شما امام حسین علیه‌السلام را دوست دارید؟» سپس مختصری روضه می‌خواند و مصائب حضرت اباعبدالله الحسین علیه‌السلام را یادآور می‌شود و جوان‌ها به گریه می‌افتند و ایشان کفن خود را برمی‌دارد و اشک‌های این جوانان را پاک می‌کند و می‌گوید: خدایا شاهد باش! کفنم را به اشکی متبرک کردم که برای امام حسین علیه‌السلام ریخته شده است». با این سخن، حال آن جوان‌ها منقلب می‌شد و ‌با حالت گریان از حضور ایشان خداحافظی می‌کردند. همچنین، در حالات خصوصی ایشان نوشته‌اند در مجالس عزاداری خصوصی کفنش ر‌ا می‌آوردند و اشک‌های خودشان را با کفن خودشان پاک می‌کردند. من خدمت ایشان عرض کردم: «جناب‌عالی با آن مقام علمی و روحانیت معنوی چه نیازی به این دارید؟» فرمودند: «اگر چیزی به دردم بخورد و به فریادم برسد همین اشک‌ها و توسلات است».

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «هر چشمی روز قیامت گریان است، مگر چشمانی که بر امام حسین گریه کرده باشد».^۲ وجود مقدس حضرت صاحب العصر والزمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف می‌فرمایند: «من هر روز صبح و عصر بر مصیبت جدم حضرت اباعبدالله گریانم».

اللهم اجعلنا عندک وجیها بالحسین علیه‌السلام فی الدنیا والاخرة، برحمتک یا ارحم الراحمین.