محبت: راز نبوت‌ حضرت موسی علیه‌السلام

حضرت موسی بن عمران علیه‌السلام، در مقام مناجات و راز و نیاز با پروردگار، عرض کرد: «می‌خواهم بدانم راز و رمز انتخاب این بندۀ عاصی و گنهکار برای پیامبری در قوم بنی‌اسرائیل چیست و چگونه این بنده‌ات را به این عنوان و مقام مهم برگزیدی؟» خطاب رسید وقتی گوسفندان شعیب را می‌چراندی و به کار چوپانی اشتغال داشتی، در یک روز تابستانی که هوا بسیار گرم بود، بزغاله‌ای از گلۀ گوسفندان گریخت. مسافت درازی از پی‌اش دویدی و خود را در آن هوای گرم به مشقت افکندی و به زحمت افتادی تا به آن حیوان رسیدی. او را در آغوش گرفتی و گفتی: «مرا و خودت را به مشقت انداختی تا اینکه تو را از گرفتارشدن به گرگ‌ها و رهایی از تشنگی و گرسنگی نجات دهم». با آن حیوان با نهایت محبت و مهربانی رفتار کردی و بر او خشمگین نشدی. به سبب این مهر و محبتی که به او کردی قلبت را مهربان دیدم و تو را شایستۀ نبوت و رسالت خودم تشخیص دادم و تاج پیامبری بر سرت نهادم.

مهم‌ترین عنوانی هم که خداوند تبارک و تعالی به اشرف و افضل پیامبران اعطا فرموده است همان صفت متعالی رحمت و مهربانی است: «وَ مَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ؛^۱ و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم». امام محمد باقر علیه‌السلام می‌فرمایند: «هَلِ اَلدِّينُ إِلَّا اَلْحُبُّ؟^۲ آیا دین و دیانت غیر از محبت و مهربانی چیز دیگری است؟» به شرط آنکه برای خد‌ا باشد!

اللهم وفقنا لما تحب و ترضی.