نابینای حقیقی منم!

شخص نیازمندی به درب خانۀ ثروتمندی خیّر‌ و نیکوکار رفت و گفت: «من اطلاع یافته‌ام که شما خیریه‌ای برای نیازمندان تأسیس کرده‌اید. من هم نیازمندم و تقاضای کمک دارم. در صورت امکان محبتی بفرمایید». مرد ثروتمند گفت: «خیریۀ ما مخصوص نابینایان است و شما بینا هستید و واجد شرایط نیستید. متأسفم». شخص نیازمند لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «نابینای حقیقی و واقعی منم! نابینا بودم و به درب خانۀ ثروتمندی نرفتم که عطا‌ و مهربانی‌اش فراگیر است و بدون قید و شرط به تمام بندگانش عطا می‌کند! هر لحظه‌ و هر ساعت، در هر مکان و هر زمان، به پیر‌ و جوان، به کافر‌ و مسلمان، به همه نظر دارد‌ و همگان از نعمت‌ها‌ و عطاهایش بهره‌مند می‌شوند. سپاس‌گزارم که مرا بینا فرمودید! نابینا آمدم و بینا برگشتم!»

قرآن کریم می‌فرماید: «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً؛^۲ و کسی که بر خدا توکل کند، خدا برایش کافی است [و] خدا فرمان و خواسته‌اش را [به هر کس بخواهد] می‌رساند؛ یقیناً برای هر چیزی اندازه‌ای قرار داده است».

صدق الله العلی العظیم.