کوه به کوه نمی‌رسد، آدم به آدم می‌رسد!

در دامنۀ دو کوه بلند دو آبادی وجود داشت. یکی در ارتفاعات به نام بالاکوه‌، و دیگری در پایین‌ و عمق دره به نام پایین‌کوه. چشمۀ آبی خنک و پُرآب در ارتفاعات کوهستان بود که از آبادی بالاکوه می‌گذشت و سپس به پایین کوه سرازیر می‌شد و آبادی پایین‌کوه را هم آبیاری می‌کرد. کدخدای بالای کوه گرفتار غرور‌ و خودخواهی شد و گفت پایین‌کوهی‌ها یا باید به ما بابت حق آب مبلغی بدهند یا آب را به رویشان می‌بندم. وی آب را به روی پایین‌کوه بست‌. هرچه‌ آن‌ها التماس و درخواست کردند قانع نشد و حقابۀ گزافی از آن‌ها مطالبه کرد و گفت حق این کوه به آن کوه نمی‌رسد.

کدخدای پایین‌کوه فرد دانایی بود. به رعیت گفت چند روز همه بسیج شوید‌ و چاه قناتی در پایین آن چشمه حفر کنید. روستاییان چاه عمیقی در انتهای درۀ کوهستان حفر کردند. در نتیجه آب فراوانی از آن چاه برداشت می‌کردند و دیگر به چشمۀ بالای کوه احتیاج نداشتند. بعد از چند روز تمام آب چشمۀ بالاکوه خشک شد و تمام آب‌ها به چاه‌های حفرشدۀ پایین کوه سرازیر گردید. کدخدای بالاکوه از کرده‌اش پشیمان شد‌ و با دستیارانش نزد کدخدای پایین‌کوه آمد و درخواست کرد یکی از چاه‌های پایین‌کوه را ببندند تا مقداری آب هم برای بالاکوه باقی بماند‌ و مزارعشان خشک نشود. کدخدای پایین‌کوه گفت: «یادت هست که با غرور فوق‌العاده‌ای گفتی آب برای بالاکوه است و کوه به کوه نمی‌رسد؟» کدخدای بالاکوه گفت: «درست است که کوه به کوه نمی‌رسد، اما آدم به آدم می‌رسد! با ما همکاری کنید و ما‌ و مزارعمان را از تشنگی نجات دهید».

خداوند تبارک‌ و تعالی می‌فرماید: «إِنَّ الْإِنْسَانَ لَيَطْغَىٰ * أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَىٰ».^۱ یکی از صفات ناپسند انسان این است که وقتی احساس بی‌نیازی کند مغرور می‌شود‌ و طغیان می‌کند. پناه می‌بریم به خداوند رحمان، از وسوسه‌های پلید شیطان!

عطار می‌گوید: