چشم‌چرانی و اسارت دل

شخصی خدمت حضرت علی علیه‌السلام شرف‌یاب شد و عرض کرد: «به فراموشی عجیب و نکبت‌باری گرفتار شده‌ام. زندگی بر من تلخ شده‌ و نظام امورم را از دست داده‌ام». حضرت، با نگاهی ژرف، به او فرمودند: «آیا چشم‌هایت را از نگاه به حرام و چشم‌چرانی نگه می‌داری؟» مرد سر به زیر انداخت و گفت: «نه، یا امیرالمؤمنین! هرچه پیش می‌آید نگاه می‌کنم». حضرت فرمودند: «این همان چیزی است که قلبت را تیره و حافظه‌ات را ضعیف کرده است. چشم راه دل است. وقتی آلوده شد دل هم تاریک می‌شود و از معنویات لذت نمی‌بری و در زندگی سرگردان می‌شوی». آن شخص با شنیدن این فرمایش حضرت توبه کرد و تصمیم گرفت دیگر مرتکب نگاه‌های نامشروع نشود. پس از مدتی اعتراف کرد که از وقتی چشمم را از حرام فرو بسته‌ام، هم ذهنم روشن شده و هم از عبادات، شیرینی و لذت روحانی و معنوی بهتری احساس می‌کنم.

رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله می‌فرمایند: «نگاه حرام تیری از تیرهای زهرآلود شیطان است و ایمان، حافظه، آبرو، عزت و ثروت را تهدید می‌کند».^۲

اللهم اجعل عواقب امورنا خیرا.