پارسیان در فرمایش پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله

رسول اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله و جمعی از صحابه نشسته بودند که آیه‌ای نازل شد و رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله آن را در جمع اصحاب قرائت فرمودند: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذَٰلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ؛^۱ ای کسانی که ایمان آورده‌اید و به خدا گرویده‌اید! اگر روزی از دینتان خارج شوید و مرتد گردیدید، خداوند به‌زودی قومی را می‌آورد که‌ آنان را دوست دارد و ایشان نیز خدای خود را دوست دارند. این قوم در برابر مؤمنان فروتن و مهربان‌اند و در برابر زورگویان و دین‌ناباوران مقتدر و نیرومند. در راه خدا جهاد می‌کنند و از نکوهش و سرزنش احدی نمی‌هراسند. این فضل خداست که به هر کس بخواهد می‌دهد؛ و خدا بسیار عطاکننده و داناست». اصحاب پرسیدند: «این قوم کیان‌اند؟» پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله نگاهی به اطراف کردند و دست روی شانۀ سلمان فارسی گذاشتند و فرمودند: «این شخص و اقوامی از این تبار». سپس افزودند: «اگر علم و دین در آسمان‌ها و در ستارۀ ثریا باشد، مردانی از پارسیان به آن دست خواهند یافت».

این حدیث و ماجرای نزول آیۀ مذکور در تواریخ و تفاسیر شیعه و سنی ثبت شده و صحیح بخاری، کتاب معتبر و مقبول سنیان هم، این داستان را به‌تفصیل ضبط کرده است. ابوحنیفه، پیشوای حنفیان جهان، در شهر بغداد، محلۀ اعظمیه، مدفون است و حرم و ضریح و قبه و بارگاه باشکوهی دارد. این حدیث روی ضریحش حکاکی شده است، از آن جهت که وی نیز تبار فارسی داشته است. بسیاری از عالمان و دانشمندان تاریخ اسلام پارسی‌نژاد هستند.