پاسداری از زبان پارسی

زبان فارسی زبان ملی و مادری ماست که ویژگی‌های مهمی دارد، از جمله:

1. در ۲۹ کشور جهان با آن صحبت می‌شود و در ردیف ششمِ زبان‌های پُرکاربرد، بعد از زبان اسپانیایی و قبل از زبان آلمانی، است.

2. دومین زبان کلاسیک جهان، بعد از زبان یونانی، شناخته شده و همۀ ویژگی‌های زبان کلاسیک را دارد. زبان‌های لاتین و سانسکریت در ردیف‌های سوم و چهارم قرار دارند.

3. از نظر تنوع (ضرب‌المثل) بین سه کشور اول دنیاست.

4. از نظر دامنه و تنوع واژه‌ها یکی از پُرمایه‌ترین و بزرگ‌ترین زبان‌های دنیاست.

5. توانایی ساختن ۲۲۵ میلیون واژه را دارد که در میان زبان‌های دنیا بی‌همتاست.

6. یازدهمین زبان پُرکاربرد در محتوای وب و اینترنت است.

7. از لحاظ قدمت یک سده از لاتین و دوازده سده از انگلیسی جلوتر است.

8. از ده شاعر برتر جهان پنج نفر از آن‌ها فارسی‌زبان‌اند.

9. تنها زبانی است که می‌شود ۱۹ فعل را کنار هم گفت و نوشت و جملۀ معنا‌دار ساخت، مثلاً: داشتم می‌رفتم دیدم گرفته نشسته، گفتم بگذار بپرسم ببینم می‌آید یا نمی‌آید، دیدم می‌گوید نمی‌خواهم بیایم، می‌خواهم بروم بگیرم بخوابم.^۱

10. در زبان فارسی جدایی جنسی وجود ندارد؛ مثلاً ضمیر سوم شخص (او) برخلاف زبان‌های لاتین و عربی شامل زن و مرد می‌شود. همچنین، در زبان فارسی، عکس زبان‌های لاتین و اروپایی، اگر جایی بر جنسیت تأکید باشد اولویت با زنان است، مثلاً «زن و شوهر» به جای husband and wife؛ «خواهر و برادر» به جای brother and sister؛ «زن و مرد» به جای men an women؛ حتی ما می‌گوییم «زن و شوهر»، یعنی مرد در ارتباط با همسر هویت شوهری پیدا می‌کند، ولی هویت زن دست نمی‌خورد، به جای اینکه بگوییم man and wife؛ ما نمی‌گوییم mankind بلکه می‌گوییم بشریت؛ هرگز در تاریخ و ادبیاتمان به جنسیت اهمیت نداده‌ایم و اگر جایی لازم شده است زنان را در اولویت قرار داده‌ایم. حتی در زبان فارسی «زن» واژه و مفهوم مستقلی است نه مثل wo/man که زائده‌ای در کنار مرد باشد.

ارزش زبان فارسی را با درست فارسی صحبت‌کردن و آموزش درست به فرزندانمان و نگارش درست واژگان پاس بداریم.